مورچه‌ای کوچک دید که قلمی روی کاغذ حرکت می‌کند و نقش‌های زیبا رسم می‌کند. به مور دیگری گفت این قلم نقش‌های زیبا و عجیبی رسم می‌کند. نقش‌هایی که مانند گل یاسمن و سوسن است.

آن مور گفت: این کار قلم نیست، فاعل اصلی انگشتان هستند که قلم را به نگارش وا می‌دارند. مور سوم گفت: نه فاعل اصلی انگشت نیست؛ بلکه بازو است. زیرا انگشت از نیروی بازو کمک می‌گیرد.

مورچه‌ها همچنان بحث و گفتگو می‌کردند و بحث به بالا و بالاتر کشیده شد. هر مورچه نظر عالمانه‌تری می‌داد تا اینکه مساله به بزرگ مورچگان رسید. او بسیار دانا و باهوش بود گفت:

این هنر از عالم مادی صورت و ظاهر نیست. این کار عقل است. تن مادی انسان با آمدن خواب و مرگ بی هوش و بی‌خبر می‌شود. تن لباس است. این نقش‌ها را عقل آن مرد رسم می‌کند.

مولوی در ادامه داستان می‌گوید: آن مورچه عاقل هم، حقیقت را نمی‌دانست. عقل بدون خواست خداوند مثل سنگ است. اگر خدا یک لحظه، عقل را به حال خود رها کند همین عقل زیرک بزرگ،

نادانی‌ها و خطاهای دردناکی انجام می‌دهد.

داستانهای مثنوی معنوی

.

.

.

.

عـــــــــکـــــــــــــــــس

دانلود بیش از 1000 آهنگ از بیش 100خواننده ایرانی

زیباترین جلوه های طبیعت روی کره زمین

سیاهچاله ها (لحظه ای درنگ در اعجاز قرآن)

حکایت ما هم شده حکایت روباه و مرغ های قاضی

این عشق که می‌گویند چیست؟(قسمت1)

این عشق که می‌گویند چیست؟(قسمت2)

دباغ در بازار عطر فروشان

بهلول و شیخ جنید بغداد

پیامک خنده دار

پیامک عاشقانه

پیامک فلسفی

اس ام اس 

شعر طنز

پیامک

طنز

داستانکوتاه

جملات قصار و پیامک های فلسفی و زیبا

داستان

مرد فقیر و روتچیلد

خداوند از انسان چه می خواهد؟

جای دنج تمیز و پر نور

درویش یکدست

پیرمرد بر سر پل

خر برفت و خر برفت

شاهزاده و زن جادو

داستانی بسیار زیبا و واقعی (حتما بخوانید)

داستان واقعی « دستان دعا کننده »

پوستین کهنه در دربار

سرقت مسلحانه

حکایت آن درخت

دقوقی

مرد لاف زن

معلم و کودکان

ادامه مطالب

برچسب‌ها: داستانهای مثنوی معنوی, داستان, دفتر چهارم, مور و قلم