اي ديده مرا عاشق ياري کردي
داغم زرخ لاله عذاري کردي

کاري کردي که هيچ نتوان گفتن
الله الله چه خوب کاري کردي

------------

اي دل تا کي مصيبت افزا گردي
اي خون شده چند درد پيما گردي

انداختيم دربدر و کوي به کوي
رسوا کردي مرا، تو رسوا گردي

------------

اي آنکه به گرد شمع دود آوردي
يعني که خط ارچه خوش نبود آوردي

گر دود دل منست ديرت بگرفت
ور خط به خون ماست زود آوردي

------------

اي چرخ بسي ليل و نهار آوردي
گه فصل خزان و گه بهار آوردي

مردان جهان را همه بردي به زمين
نامردان را بروي کار آوردي

--------------

اي کاش مرا به نفت آلايندي
آتش بزدندي و نبخشايندي

در چشم عزيز من نمک سايندي
وز دوست جدا شدن نفرمايندي

---------------

اي خالق ذوالجلال هر جانوري
وي رهرو رهنماي هر بي خبري

بستم کمر اميد بر درگه تو
بگشاي دري که من ندارم هنري

---------------

 

دستي نه که از نخل تو چينم ثمري
پايي نه که در کوي تو يابم گذري

چشمي نه که بر خويش بگريم قدري
رويي نه که بر خاک بمالم سحري

---------------

هنگام سپيده دم خروس سحري
داني که چرا همي کند نوحه گري

يعني که نمودند در آيينه صبح
کز عمر شبي گذشت و تو بي خبري

----------------

اي ذات تو در صفات اعيان ساري
اوصاف تو در صفاتشان متواري

وصف تو چو ذات مطلقست اما نيست
در ضمن مظاهر از تقيد عاري

-------------

عالم ار نه اي ز عبرت عاري
نهري جاري به طورهاي طاري

وندر همه طورهاي نهر جاري
سريست حقيقة الحقايق ساري

------------------

يا رب يا رب کريمي و غفاري
رحمان و رحيم و راحم و ستاري

خواهم که به رحمت خداوندي خويش
اين بنده شرمنده فرو نگذاري

--------------------

گيرم که هزار مصحف از برداري
با آن چه کني که نفس کافر داري

سر را به زمين چه مي نهي بهر نماز
آنرا به زمين بنه که بر سر داري

-----------------

اي شمع نمونه اي زسوزم داري
خاموشي و مردن رموزم داري

داري خبر از سوز شب هجرانم
آيا چه خبر ز سوز روزم داري

------------------

چون گل بگلاب شسته رويي داري
چون مشک بمي حل شده مويي داري

چون عرصه گه قيامت از انبه خلق
پر آفت و محنت سر کويي داري

-----------------

اي دل بر دوست تحفه جز جان نبري
دردت چو دهند نام درمان نبري

بي درد زدرد دوست نالان گشتي
خاموش که عرض دردمندان نبري

--------------------

پيوسته تو دل ربوده اي معذوري
غم هيچ نيازموده اي معذوري

من بي تو هزار شب به خون در خفتم
تو بي تو شبي نبوده اي معذوري

-------------------

يا شاه تويي آنکه خدا را شيري
خندق جه و مرحب کش و خيبر گيري

مپسند غلام عاجزت يا مولا
ايام کند ذليل هر بي پيري

----------------

يا گردن روزگار را زنجيري
يا سرکشي زمانه را تدبيري

اين زاغوشان بسي پريدند بلند
سنگي چوبي گزي خدنگي تيري

----------------

از کبر مدار هيچ در دل هوسي
کز کبر به جايي نرسيدست کسي

چون زلف بتان شکستگي عادت کن
تا صيد کني هزار دل در نفسي

----------------

اي در سر هر کس از خيالت هوسي
بي ياد تو برنيايد از من نفسي

مفروش مرا بهيچ و آزاد مکن
من خواجه يکي دارم و تو بنده بسي

----------------

گر شهره شوي به شهر شر الناسي
ورخانه نشيني همگي وسواسي

به زان نبود که همچو خضر والياس
کس نشناسد ترا تو کس نشناسي

---------------

تا نگذري از جمع به فردي نرسي
تا نگذري از خويش به مردي نرسي

تا در ره دوست بي سر و پا نشوي
بي درد بماني و به دردي نرسي

------------------

گه شانه کش طره ليلا باشي
گه در سر مجنون همه سودا باشي

گه آينه جمال يوسف گردي
گه آتش خرمن زليخا باشي

--------------

مآزار دلي را که تو جانش باشي
معشوقه پيدا و نهانش باشي

زان مي ترسم که از دلازاري تو
دل خون شود و تو در ميانش باشي

-----------------

بگشود نگار من نقاب از طرفي
برداشت سفيده دم حجاب از طرفي

گر نيست قيامت ز چه رو گشت پديد
ماه از طرفي و آفتاب از طرفي

-----------

اي آنکه به کنهت نرسد ادراکي
کونين به پيش کرمت خاشاکي

از روي کرم اگر ببخشي همه را
بخشيده شود پيش تو مشت خاکي

-----------

وصافي خود به رغم حاسد تا کي
ترويج چنين متاع کاسد تا کي

تو معدومي خيال هستي از تو
فاسد باشد خيال فاسد تا کي

-----------------

اي دل زشراب جهل مستي تا کي
وي نيست شونده لاف هستي تا کي

گر غرقه بحر غفلت و آز نه اي
تردامني و هواپرستي تا کي

---------------

اي از تو به باغ هر گلي را رنگي
هر مرغي را زشوق تو آهنگي

با کوه زاندوه تو رمزي گفتم
برخاست صداي ناله از هر سنگي

---------------

تا بتواني بکش به جان بار دلي
مي کوش که تا شوي ز دل يار دلي

آزار دلي مجو که ناگاه کني
کار دو جهان در سر آزار دلي

--------------------

از درد تو نيست چشم خالي ز نمي
هر جا که دليست شد گرفتار غمي

بيماري تو باعث نابودن ماست
اي باعث عمر مامبادت المي

------------------

بي پا و سران دشت خون آشامي
مردند ز حسرت و غم ناکامي

محنت زدگان وادي شوق ترا
هجران کشد و اجل کشد بدنامي

----------------------

دل داغ تو دارد ارنه بفروختمي
در ديده تويي و گرنه مي دوختمي

دل منزل تست ورنه روزي صدبار
در پيش تو چون سپند مي سوختمي

-------------------

حقا که اگر چو مرغ پر داشتمي
روزي ز تو صد بار خبر داشتمي

اين واقعه ام اگر نبودي در پيش
کي ديده ز ديدار تو برداشتمي

------------------

گر در يمني چو با مني پيش مني
گر پيش مني چو بي مني در يمني

من با تو چنانم اي نگار يمني
خود در غلطم که من توام يا تو مني

----------------------

دردي داريم و سينه برياني
عشقي داريم و ديده گرياني

عشقي و چه عشق، عشق عالم سوزي
دردي و چه درد، درد بي درماني

----------------

گر طاعت خود نقش کنم بر ناني
و آن نان بنهم پيش سگي بر خواني

و آن سگ سالي گرسنه در زنداني
از ننگ بر آن نان ننهد دنداني

------------------

نزديکان را بيش بود حيراني
کايشان دانند سياست سلطاني

ما را به سر چاه بري دست زني
لاحول کني و دست بر دل راني

-----------------

نزديکان را بيش بود حيراني
کايشان دانند سياست سلطاني

ما را چه که وصف دستگاه تو کنيم
ماييم قرين حيرت و ناداني

-----------------

هستي که عيان نيست روان در شاني
در شان دگر جلوه کند هر آني

اين نکته بجو ز کل يوم في شان
گر بايدت از کلام حق برهاني

----------------

گر در طلب گوهر کاني کاني
ور زنده ببوي وصل جاني جاني

القصه حديث مطلق از من بشنو
هر چيز که در جستن آني آني

-----------------

اي آنکه دواي دردمندان داني
راز دل زار مستمندان داني

حال دل خويش را چه گويم با تو
ناگفته تو خود هزار چندان داني

-------------

آني تو که حال دل نالان داني
احوال دل شکسته بالان داني

گر خوانمت از سينه سوزان شنوي
ور دم نزنم زبان لالان داني

--------------------

گفتي که به وقت مجلس افروختني
آيا که چه نکتهاست بردوختني

اي بي خبر از سوخته و سوختني
عشق آمدني بود نه آموختني

-----------------

ما را به سر چاه بري دست زني
لاحول کني و شست بر شست زني

بر ما به ستم هميشه دستي داري
گويي عسسي و شامگه مست زني

------------------

تا چند سخن تراشي و رنده زني
تا کي به هدف تير پراکنده زني

گر يک ورق از علم خموشي خواني
بسيار بدين گفت و شنوخنده زني

--------------

اي واحد بي مثال معبود غني
وي رازق پادشاه و درويش و غني

يا قرض من از خزانه غيب رسان
يا از کرم خودت مرا ساز غني

------------

خواهي چو خليل کعبه بنياد کني
و آنرا به نماز و طاعت آباد کني

روزي دو هزار بنده آزاد کني
به زان نبود که خاطري شاد کني

 

 

گلچین از زیبا ترین رباعیات رودکی

گلچین از زیبا ترین رباعیات شیخ بهایی

گلچین از زیبا ترین رباعیات باباافضل کاشانی

گزیده ای از رباعیات اوحدالدّین محمّدبن محمّد انوری

گزیده ای از رباعیات مسعود سعد سلمان

گزیده ای از رباعیات احمد حسینی اصفهانی ( هاتف اصفهانی )

گزیده ای از رباعیات فرخی سیستانی

گزیده ای از رباعیات وحشی بافقی

ادامه مطالب

 

برچسب‌ها: رباعيات, ابوسعید ابوالخیر, شعر, يا رب يا رب کريمي و غفاري