((حرف ق))

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا / حافظ

===

قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست / حافظ

===

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درویشان است / حافظ

===

قلندران حقیقت به نیم جو نخرند
قبای اطلس آن کس که از هنر عاریست / حافظ

===

قدم دریغ مدار از جنازه حافظ
که گر چه غرق گناه است می‌رود به بهشت / حافظ

===

قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش
ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد / حافظ 

===

قدح مگیر چو حافظ مگر به ناله چنگ
که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد / حافظ 

===

قد همه دلبران عالم
پیش الف قدت چو نون باد / حافظ

===

قره العین من آن میوه دل یادش باد
که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد / حافظ

===

قد خمیده ما سهلت نماید اما
بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد / حافظ

===

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد / حافظ

===

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست
بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند / حافظ

===

قوت بازوی پرهیز به خوبان مفروش
که در این خیل حصاری به سواری گیرند /حافظ

===

قاصد منزل سلمی که سلامت بادش
چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند / حافظ

===

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند / حافظ

===

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند / حافظ

===

قلب اندوده حافظ بر او خرج نشد
کاین معامل به همه عیب نهان بینا بود / حافظ

===

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود / حافظ

===

قیاس کردم و آن چشم جادوانه مست
هزار ساحر چون سامریش در گله بود / حافظ

===

قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید / حافظ

===

قحط جود است آبروی خود نمی‌باید فروخت
باده و گل از بهای خرقه می‌باید خرید / حافظ

===

قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسیر مراد
یعنی از خاک در دوست نشانی به من آر / حافظ

===

قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس / حافظ

===

قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
که نیست با کسم از بهر مال و جاه نزاع / حافظ

===

قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی
به خاک ما گذری کن که خون مات حلال / حافظ

===

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا
فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول / حافظ

===

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم / حافظ

(( حرف ف ))

فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را / حافظ

===

فرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکنیم
وان چه گویند روا نیست نگوییم رواست / حافظ

===

فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است
تا آب ما که منبعش الله اکبر است / حافظ

===

فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد
که می حرام ولی به ز مال اوقاف است / حافظ

===

فقر ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینه محبت اوست / حافظ

===

فریاد حافظ این همه آخر به هرزه نیست
هم قصه‌ای غریب و حدیثی عجیب هست / حافظ

===

فرصت شمر طریقه رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست / حافظ

===

فغان که آن مه نامهربان مهرگسل
به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت / حافظ

===

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت / حافظ

===

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی
کمینه ذره خاک در تو بودی کاج / حافظ

===

فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد / حافظ

===

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دغا ببرد / حافظ

===

فغان که نرگس جماش شیخ شهر امروز
نظر به دردکشان از سر حقارت کرد / حافظ

===

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید
شرمنده ره روی که عمل بر مجاز کرد / حافظ

===

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد / حافظ

===

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آن چه مسیحا می‌کرد / حافظ

===

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کند
که التجا به در دولت شما آورد / حافظ

===

فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن
که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد / حافظ

===

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد / حافظ

===

فغان که در طلب گنج نامه مقصود
شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد / حافظ

===

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
کاین کارخانه‌ایست که تغییر می‌کنند / حافظ

===

فکند زمزمه عشق در حجاز و عراق
نوای بانگ غزل‌های حافظ از شیراز / حافظ

===

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل
ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز / حافظ

===

فدای پیرهن چاک ماه رویان باد
هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز / حافظ

===

فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز / حافظ

===

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز / حافظ

===

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس / حافظ