قصد جان می‌کند این عید و بهارم بی تو 
این چه عیدی و بهاری‌ست که دارم بی تو

 

گیرم این باغ، گلاگل بشکوفد رنگین 
به چه کار آیدم ای گل! به چه کارم بی تو

با تو ترسم به جنونم بکشد کار، ای یار 
من که در عشق چنین شیفته‌وارم بی تو

به گل روی تواش در بگشایم ورنه 
نکند رخنه بهاری به حصارم بی تو

گیرم از هیمه زمرّد به نفس رویانده‌ست 
باز هم باز بهارش نشمارم بی تو

با غمت صبر سپردم به قراری که اگر 
هم به دادم نرسی، جان بسپارم بی تو

بی بهارست مرا شعر بهاری،‌ آری 
نه همین نقش گل و مرغ نیارم بی تو

دل تنگم نگذارد که به الهام لبت 
غنچه‌ای نیز به دفتر بنگارم بی تو

عید و بهار-----حسین منزوی

=================

ای می از چشم تو آموخته

ای می از چشم تو آموخته ، گیرایی را
کرده گل پیش لبت ، مشق شکوفایی را

غزل و قول من از توست که در مکتب عشق
بلبل از فیض گل آموخته ، گویایی را **

همچو من در دگری شوق تماشایش نیست
هر که شد شیفته آن چشم تماشایی را

ای دو چشم تو ، دو دریای شبانه ! چه کنم ،
گر به دریا نزنم ، این دل دریایی را ؟

شهروایند همه پیش تو خوبان ، ای تو
سکه ی تازه به عالم زده ، زیبایی را !

کی حکایت کند آن بوسه و آن لب با من
فصلی از قصّه ی شیرین شناسایی را ؟ ***

شب اگر باشد و می باشد و من باشم و تو
به دو عالم ندهم ، گوشه ی تنهایی را

گل نیلوفر من ! پیش تو می یابد دل
نیرو انای خود ــ آرامش بودایی را ــ

من و اندیشه ی زیر و زبر و سود و زیان ؟
من که بر سنگ زدم ، شیشه ی دانایی را ؟

کافر عشقم اگر پیش تو از دل نکنم ،
ریشه ی طاقت و بنیان شکیبایی را

با همه لاف خرد ، عقل به حیرت در ماند
خواست تا حل کند ، این عشق معمایی را

حسین منزوی

 

=================

صبح است و گل در آینه بیدار می شود

صبح است و گل در آینه بیدار می شود
خورشید در نگاه تو ، تکرار می شود

مردی که روی سینه ی عشق تو خفته بود
با دست های عشق تو ، بیدار می شود

پر می کنی پیاله ی من از عصیر و باز
جانم پر از عصاره ی ایثار می شود

در کارش از تو این همه باور ستودنی است
این جا که عشق این همه انکار می شود

تا باد ، دست غارت عشقت گشاده باد
وقتی غمم به سینه تلنبار می شود

در بازی مداوم انگشت های تو
تکثیر می شود گل و بسیار می شود

خورشید نیز می شکند در نگاه تو ،
وقتی که آن ستاره پدیدار می شود

حس می کنم بهار تو را در خزان تو
گاهی که بوسه های تو رگبار می شود

تا بار « من » گران ننشیند به دوش جان
از هر چه غیر توست سبکبار می شود

حسین منزوی

 

=================

شب دیر پا

شب دیر پای سردم، تو بگوی تا سر آیم
سحری چو آفتابی، ز درون خود، بر آیم

تو مبین که خاکم از خستگی و شکستگی ها
تو بخواه تا به سویت، ز هوا سبک تر آیم

همه تلخی است جانم، تو مخواه تلخ کامم
تو بخوان که بشکنم جام و به خوان شکّر آیم

من اگر برای سیبی، ز بهشت رانده گشتم
به هوای سیبت اکنون، به بهشت دیگر آیم

تب با تو بودن آن سان، زده آتشم به ارکان
که زگرمی ام بسوزی، من اگر به بستر آیم

غزلی چنین، غزالا، که فرستم از برایت
صل، غزل، تو حالا، چه فرستی از برایم؟

صل، غزل به آیین، نه که بوسه است و بالین؟
نه که بار خاص باید، بدهی و من در آیم؟

تو بخوان مرا و از دوری منزلم مترسان
که من این ره ار تو باشی به سرای، با سر آیم


حسین منزوی

 

=================

سنگ خاره

شب که می رسد از کناره ها
گریه می کنم با ستاره ها

وای اگر شبی ز آستین جان
بر نیاورم دست چاره ها

هم چو خامُشان ، بسته ام زبان
حرف من بخوان ، از اشاره ها

قصه ی مرا ، بشنوی تو هم
بشنوند اگر ، سنگ خاره ها

ما ز اصل و اسب ، اوفتاده ایم
ما پیاده ایم ، ای سواره ها !

ای لهیب غم ! آتشم مزن
خرمنم مسوز ، از شراره ها

دور بسته را ، فصل خسته را
دوره می کنم ، با دوباره ها

حسین منزوی

 

=================

دستبرد

از روز دستبرد به باغ و بهار تو...
دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو ...

تقویم را معطل پاییز کرده است...
در من مرور باغ همیشه بهار تو ....

از باغ رد شدی که کشد سر مه تا ابد ....
بر چشم های میشی نرگس غبار تو ....

کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل...
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو ....

چشمی به تخت و پخت ندارم . مرا بس است
....یک صندلی برای نشستن کنار تو

حسین منزوی

 

=================

می‌شناسیدم؟

نام من عشق است آیا می‌شناسیدم؟
زخمی ام ؛زخمی، سراپا؛ می‌شناسیدم ؟

با شما طی کرده ام راه درازی را 
خسته هستم خسته؛ آیا می‌شناسیدم؟

راه ششصد ساله‌ای از دفتر حافظ
تا غزل‌های شماها ، می‌شناسیدم؟

این زمانم گرچه ابر تیره پوشیده است 
من همان خورشیدم اما، می‌شناسیدم؟

پای رهوارش شکسته ، 
سنگلاخ دهر اینک این افتاده از پا ، می‌شناسیدم؟

می‌شناسد چشم‌هایم چهره‌تان را
همچنانی که شماها می‌شناسیدم

این‌چنین بیگانه از من رو مگردانید
در مبندیدم به حاشا؛ می‌شناسیدم!

من همان دریایتان، ای رهروان عشق!
رودهای رو به دریا! می‌شناسیدم

اصل، من بودم؛ بهانه بود و فرعی بود
عشق « قیس » و حُسن « لیلا » ؛می‌شناسیدم؟

در کف « فرهاد » تیشه، من نهادم؛ من!
من بریدم ، بیستون را؛می‌شناسیدم؟

مسخ کرده چهره‌ام را گرچه این ایام 
با همین دیوار، حتی، می‌شناسیدم

من همانم ، مهربان 
سال‌های دوررفته‌ام از یادتان؟ یا می‌شناسیدم؟


"حسین منزوى"
 

=================

اختناق

دلت چه شد که از آن شورو اشتیاق افتاد ؟
چه شد که بین تو و من چنین اتفاق افتاد ؟

زمان به دست تو پایان من نوشت آری
مسیر واقعه این بار، از این سیاق افتاد

دو رودخانه ی عشق من و تو شط شده بود
ولی دریغ که راهش به باتلاق افتاد

خلاف قاعده ی سرنوشت بود انکار
میان ما دو موازی که انطباق افتاد

جهان برای همیشه سیاه بر تن کرد
شبی که ماه تمام تو در محاق افتاد

شکر به مزمزه چون شوکران شود زین پس
مرا که طعم دهان تو از مذاق افتاد

خزان به لطف تو چشم و چراغ تقویم است
که دیدن تو در این فصل اتفاق افتاد

چه زندگانی سختی است زیستن بی عشق
ببین پس از تو که تکلیف من چه شاق افتاد

پس از تو جفت سرشتی و سرنوشتی من !
غریب واره ی تو ، تا همیشه تاق افتاد

تو فصل مشترک عشق و شعر من بودی
که با جدایی تو بین شان طلاق افتاد

هوای تازه تو بودی ، نفس تو و بی تو
دوباره برسرم آوار اختناق افتاد

به باور دل نا باورم نمی گنجد
هنوز هم که مرا با تو این فراق افتاد

حسین منزوی

==========

 

خیام ظلمتیان را، فضای نور کنی
به ذهن ظلمت اگر لحظه­ای خطور کنی

نشسته­ام به عزای چراغ مرده­ی خود
بیا که سوک مرا، ای ستاره! سور کنی

برای من، همه، آن لحظه است، لحظه­ی قدر
که چون شهاب، در آفاق شب عبور کنی

هنوز می­شود از شب گذشت و روشن شد،
اگر تو- طالع موعود من!- عبور کنی 

تراکم همه­ی ابرهای زاینده!
بیا که یادی از این شوره­زار دور کنی

کبوتر افق آرزو! خوشا گذری
براین غریب، بر این برج سوت و کور کنی

چه می­شود که شبی، ای شکیب جادویی
عیادتی هم از این جان ناصبور کنی؟

نه از درنگ، ز تثبیت شب هراسانم
اگر در آمدنت بیش از این قصور کنی

حسین منزوى

===========

 

تلاقی بشکوه مه و معمایی
تراکم همه­ی رازهای دنیایی

به هیچ سلسله­ی خاکیان نمی­مانی
تو از کدامین، دنیای تازه می­آیی؟

عصیر دفتر «حافظ»؟ شراب شیرازی؟
چه هستی آخر؟ کاین گونه گرم و گیرایی؟

تو از قبیله­ی سوزان آتشی شاید
چنین که سرکش و پاک و بلندبالایی

مرا به گردش صد قصّه می­برد چشمت
تو کیستی؟ ز پری­های داستان­هایی؟

شعاع نوری، بر تپه­های روشن موج
تو دختر فلقیّ و عروس دریایی

نسیم سبزی، از جلگه­های تخدیری
گل سپیدی، برآب­های رویایی

فروغ­باری، خون نظیف خورشیدی
شکوهمندی، روح بزرگ صحرایی

تو مثل خنده­ی گل، مثل خواب پروانه
تو مثل آن­چه که ناگفتنی است، زیبایی

چگونه سیر شود چشمم از تماشایت؟
که جاودانه­ترین لحظه­ی تماشایی

حسین منزوى

===========

 

دوباره راه غنا می زند ترانه ی من
دوباره می شکفد شعر عاشقانه ی من

دوباره می گذرد بعد از آن سیه توفان
نسیم پاک نوازش بر آشیانه ی من

مگر صدای بهاری شنیده از سویی؟
که کرده جرات سر بر زدن جوانه ی من 

تو شاید آن زن افسانه ای که می آری
به هدیه با خود خورشید را به خانه ی من

تو شاید آمده ای سوی من که بر داری
به مهر بار غریبیم را ز شانه ی من

دعا کنیم که روزی امید من باشی
برای زیستن امروز ای بهانه ی من!

برای تو غزلی عاشقانه ساخته ام
تو ای شکفتگی ات مطلع ترانه ی من!

حسین منزوى

============

 

امشب به یادت پرسه خواهم زد غریبانه
در کوچه های ذهنم-اکنون بی تو ویرانه-

پشت کدامین در کسی جز تو تواند بود؟
ای تو طنین هر صدا و روح هر خانه!

اینک صعودم تا به اوج عشق ورزیدن
با هر صعود جاودان پیوند پیمانه

امشب به یادت مست مستم تا بترکانم
بغض تمام روزهای هوشیارانه

بین تو و من این همه دیوار و من با تو؛
کز جان گره خورده ست این پیوند جانانه

چون نبض من در هستی ام پیچیده می آیی
گیرم که از تو بگذرم سنگین و بیگانه

گفتم به افسونی تو را آرام خواهم کرد
عصیانی من! ای دل! ای بیتاب دیوانه!

امشب ولی می بینمت دیگر نمی گیرد
تخدیر ِهیچ افیون و خواب ِهیچ افسانه

حسین منزوى

===========

چگونه باغ ِ تو باور کند بهاران را ؟
که سال ها نچشیده است ، طعم باران را

گمان مبر که چراغان کنند ، دیگر بار
شکفته ها تن عریان شاخساران را

و یا ز روی چمن بسترد دو باره نسیم
غبار خستگی روز و روزگاران را

درخت های کهن ساقه ، ساقه دار شوند
به دار کرده بر اینان تن هزاران را

غبار مرگ به رگ های باغ خشکانید
زلال ِ جاری ِ آواز ِ جویباران را

نگاه کن گل من ! باغبان ِ باغت را
و شانه هایش آن رُستگاه ماران را

گرفتم این که شکفتی و بارور گشتی
چگونه می بری از یاد داغ ِ یاران را ؟

 درخت ِ کوچک من ! ای درخت ِ کوچک من !
صبور باش و فراموش کن بهاران را

 به خیره گوش مخوابان ، از این سوی دیوار
صلای سُمّ سمندان ِ شهسواران را

 سوار ِ سبز ِ تو هرگز نخواهد آمد ، آه !
به خیره خیره مبر رنج انتظاران را !

حسین منزوى

===========

کنون پرنده ی تو ــ آن فسرده در پاییز ــ
به معجز تو بهارین شده است و شورانگیز

 بسا شگفت که ظرفیت ِ بهارم بود
منی که زیسته بودم مدام در پاییز

 چنان به دام عزیز تو بسته است دلم
که خود نه پای گریزش بود نه میل گریز

 شده است از تو و حجم متین تو ، پُر بار
کنون نه تنها بیداری ام که خوابم نیز

 چگونه من نکنم میل بوسه در تو ، تویی
که بشکنی ز خدا نیز شیشه ی پرهیز

 هراس نیست مرا تا تو در کنار منی
بگو تمام جهانم زند صلای ستیز

 تو آن دیاری ، آن سرزمین ِ موعودی
فضای تو همه از جاودانگی لبریز

 شکسته ام ز پس خود تمام ِ پُل ها را
من از تو باز نمیگردم ای دیار ِ عزیز !

حسین منزوى

===========

از زمزمه دلتنگیم از همهمه بی زاریم
نه طاقت خاموشی نه تاب سخن داریم

آوار پریشانی است رو سوی چه بگریزم؟
هنگامه ی حیرانی است خود را به که بسپاریم؟

تشویش هزار "آیا" وسواس هزار "اما"
کوریم و نمی بینیم ورنه همه بیماریم

دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته است
امروز که صف در صف خشکیده و بی باریم

دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی را
تیغیم و نمی بریم ابریم و نمی باریم

ما خویش نداستیم بیداریمان از خواب
گفتند که بیداریم گفتیم که بیداریم

من راه تو را بسته تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم

حسین منزوى

 

گلچین از زیبا ترین اشعار علامه محمد اقبال لاهوری

گزیده ای از زیبا ترین شعر های فاضل نظری

گلچین از زیبا ترین غزلیات جلال‌الدین خواجوی کرمانی

گلچین از زیبا ترین اشعار مهدي اخوان‌ ثالث

گلچین از زیبا ترین غزلیات جلال‌الدین محمد بلخی ( مولانا )

اشعار بسیار زیبا در مدح امام علی (علیه السلام)

گلچین از زیبا ترین اشعار احمد شاملو

گلچین از زیبا ترین اشعار نیمــــا یـوشیـــج

گلچین از زیبا ترین اشعار فریدون مشیری

گلچین از زیبا ترین اشعار فروغ فرخزاد

ادامه مطالب

 

 

برچسب‌ها: حسین منزوی, شعر, گلچین از زیبا ترین اشعار