گفتم لب شکرین تو آن منست
گفت از تو دریغ نیست گر جان منست

===

غم دیدم از آن کس که مرا می‌باید
ببریدم ازو تا دل من بگشاید

نادیدن او مرا همی‌بگزاید
گرگ آشتیی کنم چه تا پیش آید

===

گفتم که بیا وعده‌ی دوشینه بیار
ور نه بخروشم از تو اکنون چو هزار

گفتا دهم ای همه جفا ، نک زنهار!
آواز مده که گوش دارد دیوار

===

صدبار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هرچه کنند آرد پیش

در کرده‌ی خویش مانده ای ای درویش
چه چون کندی فزون ز اندازه‌ی خویش

===

یاری بودی سخت بیین و بسنگ
همسایه‌ی تو بهانه جوی و دلتنگ

این خو تو ازو گرفته‌ای ای سرهنگ
انگور ز انگور همی‌گیرد رنگ

===

یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ
یا او سر ما به دار سازد آونگ

القصه درین زمانه‌ی پرنیرنگ
یک کشته بنام به که صد زنده به ننگ

===

گویند که معشوق تو زشتست و سیاه
گر زشت و سیاهست مرا نیست گناه

من عاشقم و دلم بر او گشته تباه
عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه

===

با من چو گل شکفته باشی گه گه
گاهی باشی چو کارد با گوشت تبه

روزی همه آری کنی و روزی نه
یکره صنما بنه مرا بر یک ره

===

از بهر خدای اگر تویی سرو سرای
یکباره ز من باز مگیر ای بت پای

دیدار عزیز کردی ای بارخدای
سیمرغ نه‌ای روی رهی را بنمای

 فرخی سیستانی

 رباعيات