دل در همه حال تکیه گاه است مرا
در ملک وجود پادشاه است مرا

از فتنه ی عقل چون به جان می آیم
ممنون دلم خدا گواه است مرا

======

اگر دانی زبان اختران را
شبانه بشنوی راز جهان را

سکوت شب به صد آهنگ خواند
به گوشت قصه های آسمان را

======

بر قله ی کهسار، درختی برپاست
بر شاخ درخت، آشیانی پیداست

غم کوه و درخت، زندگانی من است
بر شاخ درخت، مرغکی نغمه سراست

=====

کشتند بشر را که سیاست این است
کردند جهان تبه که حکمت این است

در کسوت خیرخواهی نوع بشر
زادند چه فتنه ها، مهارت این است

===

با خلق نکو بزی که زیور این است
در آینه ی جمال، جوهر این است

آن قطره ی اشکی که بریزد بر خاک
بردار که گنج لعل و گوهر این است

===

ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست
وین ماه و ستاره و فلک چاکر توست

ترسم که ترا چاکر خویش پندارند
آن مورچگان که رزقشان پیکر توست

===

ای مشت گل این غرور بیجای تو چیست؟
یک بار به خود نگر که معنای تو چیست؟

یک جعبه ی استخوان، دو پیمانه ی خون
پنهان تو چیست؟ آشکارای تو چیست؟

===

بی دولت عشق زندگانی نفسی ست
هنگامه ی عشرت جوانی هوسی ست

بی باد بهار جای گل در گلشن
یا دسته ی خار خشک یا مشت خسی ست

===

هر صبح که کردیم به غم شام گذشت
هر جور که دیدیم ز ایام گذشت

آلام اگر دست ز ما باز نداشت
ما پیر شدیم و درک آلام گذشت

===

گر خاک در یار نفروختیم گذشت
گر طعنه ی اغیار شنفتیم گذشت

آن سوز که در سینه ی ما پنهان بود
گفتیم گذشت، گر نگفتیم گذشت

====

آن نیمه ی نان که بینوایی یابد
وان جامه که کودک گدایی یابد

چون لذت فتحی ست که اقلیمی را
لشکر شکنی جهانگشایی یابد

====

صبح است ز خرمی جهان می خندد
هر قطره به بحر بیکران می خندد

بو در گل و نشه در می و می در جام
از شوق، زمین و آسمان می خندد