تاج از فرق فلک برداشتن ،
جاودان آن تاج بر سرداشتن :

در بهشت آرزو ره یافتن، 
هر نفس شهدی به ساغر داشتن،

روز در انواع نعمت ها و ناز،
شب بتی چون ماه در بر داشتن ،

صبح از بام جهان چون آفتاب ،
روی گیتی را منور داشتن ،

شامگه چون ماه رویا آفرین،
ناز بر افلاک اختر داشتن،

چون صبا در مزرع سبز فلک،
بال در بال کبوتر داشتن،

حشمت و جاه سلیمانی یافتن،
شوکت و فر سکندر داشتن ،

تا ابد در اوج قدرت زیستن،
ملک هستی را مسخر داشتن،

برتو ارزانی که ما را خوش تر است :
لذت یک لحظه "مادر" داشتن !

شعر مادر از فریدون مشیری

 

 ======

===========

 

جوانى سر از رأى مادر بتافت 
دل دردمندش به آذر بتافت

چو بیچاره شد پیشش آورد مهد 
كه اى سست مهر فراموش عهد

نه در مهد نیروى حالت نبود 
مگس راندن از خود مجالت نبود؟

تو آنى كزان یك مگس رنجه اى 
كه امروز سالار و سرپنجه اى

به حالى شوى باز در قعر گور 
كه نتوانى از خویشتن دفع مور

دگر دیده چون برفروزد چراغ 
چو كرم لحد خورد پیه دماغ؟

چه پوشیده چشمى ببینى كه راه 
نداند همى وقت رفتن ز چاه

تو گر شكر كردى كه با دیده اى 
وگرنه تو هم چشم پوشیده اى

 

شعری درباره مادر :از سعدی شیرازی

 

===========

 

مادر! گناه زندگیم را به من ببخش
زیرا اگر گناه من این بود ، از تو بود

هرگز نخواستم که ترا سرزنش کنم
اما ترا به راستی از زادن چه سود ؟

در دل مگو که از تو و رنج تو آگهم
هرگز مرا چنانکه خودستی گمان مدار

هرگز فریب چهره آرام من مخور
هرگز سر از سکوت مدامم گران مدار

من آتشم که در دل خود سوزم ای دریغ
من آتشم که در تو نگیرد شرار من

دردم یکی نبود که زودش دوا کنی
آن به که دل نبندی ازین پس به کار من

مادر ! من آن امید ز کف رفته ی توام
کز هر چه بگذری ، نتوانی بدو رسید

زان پیشتر که مرگ تنم در رسد ز راه
مرگ دلم ز مردن صد آرزو رسید

هر شب که در به روی من آهسته واکنی
در چشم خوابناک تو خوانم ملامتت

گویی به من که باز چه دیر آمدی ، چه دیر
بس کن خدای را که تبه شد سلامتت

از بیم آنکه رنج ترا بیشتر کنم
می خندمت به روی و نمی گویمت جواب

مادر ! چه سود ازین که بهم ریزم این سکوت ؟
مادر ! چه سود از این که براندازم این نقاب ؟

تا کی بدین امید که ره در دلم بری
بندی نگاه خود به نگاه خموش من ؟

تا کی همین که حلقه به در آشنا کنم
آهنگ گام های تو آید به گوش من ؟

مادر ! من آن امید ز کف رفته توام
درد مرا مپرس و گناه مرا ببخش

دانی ، خطای بخت من است آنچه می کنم
پس این خطای بخت سیاه مرا ببخش

مادر ! تو بی گناهی و من نیز بی گناه
اما سزای هستی ما ، در کنار ماست

از یکدگر رمیده و بیگانه مانده ایم
وین درد ، درد زندگی و روزگار ماست

شعر مادر نادرنادرپور

 

===========

 

من از مادری زادم که پارم پدر بود او
شدم خاک آن پایی کزین پیش سر بود او

ز عالم همی جستم نشان دل آرایش
چو عالم شدم بر وی ز عالم به در بود او

از آن راه بین گشتم که هر جا رخ آوردم
دلم را دلیل ره، مرا راهبر بود او

ز خاطرت نرفت آن نقش و از دل نشد خالی
کجا رفتی از خاطر؟ که نقش حجر بود او

قمروار حالم ار کمابیش بود چندی
شد امسال شمس آن مه، که عمری قمر بود او

ز بس قطره باران که فیضش فراهم زد
چو دریا شد آن آبی، که وقتی شمر بود او

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم
نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟
که اندر طریق ما عجب بی‌خبر بود او!

مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت
که من بار می‌بستم، به جانبی دگر بود او

 

شعر مادر اوحدی مراغه ای

 

===========

 

آسمان را گفتم
می توانی آیا

بهر یک لحظهء خیلی کوتاه 
روح مادر گردی

صاحب رفعت دیگر گردی 
گفت نی نی هرگز

من برای این کار 
کهکشان کم دارم

نوریان کم دارم 
مه وخورشید به پهنای زمان کم دارم

*** 
خاک را پرسیدم
می توانی آیا

دل مادر گردی 
آسمانی شوی وخرمن اخترگردی

گفت نی نی هرگز 
من برای این کار

بوستان کم دارم 
در دلم گنج نهان کم دارم

*** 
این جهان را گفتم
هستی کون ومکان را گفتم

می توانی آیا 
لفظ مادر گردی

همهء رفعت را 
همهء عزت را

همهء شوکت را 
بهر یک ثانیه بستر گردی

گفت نی نی هرگز 
من برای این کار

آسمان کم دارم 
اختران کم دارم

رفعت وشوکت وشان کم دارم 
عزت ونام ونشان کم دارم

*** 
آنجهان راگفتم
می توانی آیا

لحظه یی دامن مادر باشی 
مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی

گفت نی نی هرگز 
من برای این کار

باغ رنگین جنان کم دارم 
آنچه در سینهء مادر بود آن کم دارم

*** 
روی کردم با بحر
گفتم اورا آیا

می شود اینکه به یک لحظهء خیلی کوتاه 
پای تا سر همه مادر گردی

عشق را موج شوی 
مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی

گفت نی نی هرگز 
من برای این کار

بیکران بودن را 
بیکران کم دارم

ناقص ومحدودم 
بهر این کار بزرگ

قطره یی بیش نیم 
طاقت وتاب وتوان کم دارم

*** 
صبحدم را گفتم
می توانی آیا

لب مادر گردی 
عسل وقند بریزد از تو

لحظهء حرف زدن 
جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی

گفت نی نی هرگز 
گل لبخند که روید زلبان مادر

به بهار دگری نتوان یافت 
دربهشت دگری نتوان جست

من ازان آب حیات 
من ازان لذت جان

که بود خندهء اوچشمهء آن 
من ازان محرومم

خندهء من خالیست 
زان سپیده که دمد از افق خندهء او

خندهء او روح است 
خندهء او جان است

جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم 
روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم

*** 
کردم از علم سوال
می توانی آیا

معنی مادر را 
بهر من شرح دهی

گفت نی نی هرگز 
من برای این کار

منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم 
قدرت شرح وبیان کم دارم

*** 
درپی عشق شدم
تا درآئینهء او چهرهء مادر بینم

دیدم او مادر بود 
دیدم او در دل عطر

دیدم او در تن گل 
دیدم اودر دم جانپرور مشکین نسیم

دیدم او درپرش نبض سحر 
دیدم او درتپش قلب چمن

دیدم او لحظهء روئیدن باغ 
از دل سبزترین فصل بهار

لحظهء پر زدن پروانه 
در چمنزار دل انگیزترین زیبایی

بلکه او درهمهء زیبایی 
بلکه او درهمهء عالم خوبی, همهء رعنایی

همه جا پیدا بود 
همه جا پیدا بود

 

شعر مادر - نیما یوشیج

 

=========

 

ادامه مطالب

 

برچسب‌ها: شعر, فریدون مشیری, نیما یوشیج, اوحدی مراغه ای