ثقه جليل ابوحمزه ثمالى گويد: در مسجد رسول خدا (ص) نشسته بودم، مردى آمد سلام كرد و گفت: بنده خدا تو كيستى؟ گفتم: مردى از اهل كوفه هستم، بعد گفتم: چكار دارى؟ گفت: ابوجعفر

محمد بن على امام باقر (ع) را مى شناسى؟ گفتم: آرى با او چه كار دارى؟ گفت: چهل مسأله آماده كرده ام، مى خواهم از او بپرسم، هر جوابى كه حق باشد قبول خواهم كرد و هر چه باطل باشد ترك خواهم نمود.

گفتم: آيا معيار حق و باطل را مى دانى؟! گفت: آرى. گفتم: پس به محمد بن على چه حاجتى دارى؟ گفت: شما اهل كوفه مردمى هستيد كه نمى شود با شما مباحثه كرد،

وقتى كه اباجعفر (ع) را ديدى مرا مطلع كن. گفتگوى من با او تمام نشده بود كه امام باقر (ع) تشريف آورد، گروهى از اهل خراسان و ديگران با او بودند كه از احكام حج سؤالاتى مى كردند.

امام رفت و در صدر مجلس نشست، آن مرد نيز در كنار امام نشست. من هم در جايى نشستم كه سخن امام با آن مرد را بشنوم. امام صلوات الله عليه احتياج حاضران را بر طرف كرد، آنها رفتند،

آنگاه به آن مرد فرمود: تو كيستى؟ گفت: من قتادة بن دعامه از اهل بصره هستم. فرمود: تو فقيه اهل بصره هستى؟ عرض كرد: آرى. امام فرمود: واى بر تو قتاده! خداى جل و عز گروهى از خلق

را آفريد، و آنها را براى ديگران حجت و سرپرست كرد، آنه در زمين خدا اوتادند، اقامه كننده امر خدا و منتخبين علم خدايند، پيش از آفريدن خلق آنها را برگزيده و سايههايى از يمين عرش خويش قرار داده است .

قتاده مقدار زيادى ساكت ماند، بعد گفت: اصلحك الله به خدا قسم، من روبروى فقها و ابن عباس نشسته ام ولى هيچ وقت قلبم آن مقدار مضطرب نشده كه اكنون مضطرب است.

امام فرمود: و يحك! مى دانى الان در كجا هستى؟ تو الان روبروى «بيوت اذن الله ان ترفع و يذكرفيها اسمه...» نشسته اى، تو آنجايى و ما آنهاييم.

قتاده گفت: به خدا قسم راست فرمودى، خدا مرا فداى تو گرداند، به خدا آنها خانه هاى گلى و سنگى نيستند. بعد گفت: مرا از احكام پنير خبر بدهيد. امام تبسم كرد و فرمود سوال تو به اينجا كشيد؟!!

گفت: همه را فراموش كردم. امام فرمود: خوردن آن مانعى ندارد و پاك است.

گفت: گاهى پنير مايه آن را از ميته مى گيرند. امام فرمود: باز مانعى ندارد، مايه (انفحه) رگها و خون و استخوان ندارد.9 فقط از ميان علف جويده شده و خون خارج مى شود،

انفحه مانند مرغ مرده است كه از شكم او تخم مرغى خارج مى شود، آيا آن تخم مرغ را مى خورى؟

قتاده گفت: نه و اجازه نمى دهم كسى بخورد. امام فرمود: چرا؟ گفت: چون از ميته خارج شده است، امام فرمود: اگر آن تخم را زير مرغى قرار دادى و از آن جوجه اى به وجود آمد، از آن جوجه مى خورى؟

گفت: آرى فرمود كدام علت تخم را حرام و جوجه را حلال كرده است ؟

بعد فرمود: انفحه مانند تخم مرغ در شكم مرغ مرده است. پنير را از بازارهاى مسلمانان از دست نمازگزاران بخر و سؤال نكن كه چطور تهيه كرده اند. مگر آن كه كسى از نجاست آن به تو خبر دهد.

(كافى: ج 6 ص 256 كتاب الاطعمه).

برچسب‌ها: امام صادق, حکایتی از معصومین, حکایات آموزنده, حکایت