چیست درویشی به جز ...

چیست درویشی به جز خالی شدن
در دل گرداب طوفانی شدن

موج ورزیدن به بحر کائنات
تشنه ماندن بر لب آب فرات

گر تو درویشی دمی اندیشه کن
سیره ی آل علی را پیشه کن

شاهد اقبال در آغوش کیست
کیسه ی نان و رطب بر دوش کیست

کیست آن کس کز علی یادی کند
بر یتیمان من امدادی کند

دست گیرد کودکان درد را
گرم سازد خانه های سرد را

ای جوانمردن جوانمردی چه شد
شیوه ی رندی و شبگردی چه شد

شیعگی تنها نماز و روزه نیست
آب تنها در میان کوزه نیست

کوزه را پر کن زآب معرفت
تا در او جوشد شراب معرفت

باده ی مما رزقناهم بنوش
ینفقون بنیوش و در انفاق کوش

هم بنوش و هم بنوشان زین سبو
لنتنالل بر حتی تنفقوا

جستجویی کن سبوی باده را
شستشویی کن به می سجاده را

ای مسلمان زاده بعد از هر اذان
رکعتی تنها ان الفحشا بخوان

گر نمازت ناهی از منکر شود
از اذانت گوش شیطان کر شود

هر سحر دست نیایش باز کن
بی خود از خود تا خدا پرواز کن

بال مرد حق بود دست دعا
لیس للانسان الی ما سعی

حرف حق را از محقق گوش کن
از لب قرآن ناطق گوش کن

گوش کن آواز راز شاه را
صوت اوصی کن بتقوالله را

بعد از آن بشنو ونجمع امرکم
تا شوی آگاه بر اسرار خم

خم تو را سرشار مستی می کند
بی نیاز از هرچه هستی می کند

هر چه هستی جان مولا مرد باش
گر قلندر نیستی شبگرد باش

سیر کن در کوچه های بی کسی
دور کن از بی کسان دلواپسی

ای خروس بی محل آواز کن
چشم خود بر بند و بالی باز کن

شد زمین لبریز مسکین و یتیم
ما گرفتار کدامین هیاتیم

با یتیمان چاره لا تقهر بود
پاسخ سائل فلا تنهر بود

دست بردار از تکبر وزخطا
شیعه یعنی جود و انفاق و عطا

ای که هر دم دم زحیدر می زنید
بر یتیمان علی سر می زنید

بر یتیمان علی پرداختن
بهتر از هفتاد مسجد ساختن

یا علی امروز تنها مانده ایم
در هجوم اهرمن ها مانده ایم

یا علی شام غریبان را ببین
مردم سر در گریبان را ببین

گردش گردونه را بر هم بزن
زخم های کهنه را مرهم بزن

مشک ها در راه سنگین می روند
اشک ها از دیده رنگین میروند

مشکهای خسته را بر دوش گیر
اشک ها را گرم در آغوش گیر


محمدرضا آقاسی

@@@@@@@@@@@@@@

مثنوی محمد (ص)

الا ساقی مستان ولایت
بهار بی زمستان ولایت

از آن جامی که دادی کربلا را
به نوشان این خراب مبتلا را

چنان مستم کن از یکتا پرستی
که از آهم بسوزد کل هستی
-
هزاران راز را در من نهفتی
ولی در گوش من اینگونه گفتی

ز احمد تا احد یک میم فرق است
جهانی اندر این یک میم غرق است

یقینا میم احمد میم مستی ست
که سر مست از جمالش چشم هستی ست
-
زاحمد هردو عالم آبرو یافت
دمی خندید و هستی رنگ و بو یافت

اگر احمد نبود آدم کجا بود
خدا را آیه ای محکم کجا بود

چه می پرسند کاین احمد کدام است
که ذکرش لذت شرب مدام است
-
همان احمد که آوازش بهار است
دلیل خلقت لیل و نهارست

همان احمد که فرزند خلیل است
قیام بتشکنها را دلیل است

همان احمد که ستار العیوب است
دلیل راه و علام الغیوب است
-
همان احمد که جامش جام وحی است
به دستش ذوالفقار امر و نهی است

همان احمد که ختم الانبیا شد
جناب کنت و کنز مخفیا شد

همان اول که اینجا آخر آمد
همان باطن که بر ما ظاهر آمد
-
همان احمد که سرمستان سرمد
بخوانندش ابوالقاسم محــــــــــــــــــمد (ص)

محمد میم و حا ء و میم و دال است
تدارک بخش عدل و اعتدال است

محمد رحمه للعالمین است
کرامت بخش صد روح الامین است
-
محمد پاک و شفاف و زلال است
که مرات جمال ذوالفقار است

محمد تا نبوت را برانگیخت
ولایت را به کام شیعیان ریخت

ولایت باده ی غیب و شهود است
کلید مخزن سر وجود است
-
محمد با علی روز اخوت
ولایت را گره زد بر نبوت

محمد را علی آینه دارد
نخستین جلوه اش در ذوالفقار است

شعر از محمدرضا آقاسی

@@@@@@@@@@@@@

 

برچسب‌ها: محمدرضا آقاسی, شعر