هر ساعتم اندرون بجوشد خون را

واگاهی نیست مردم بیرون را

 

الا مگر آنکه روی لیلی دیدست

داند که چه درد می‌کشد مجنون را؟

 

===

 

آن یار که عهد دوستاری بشکست

می‌رفت و منش گرفته دامان در دست

 

می‌گفت دگرباره به خوابم بینی

پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست

 

==

 

شبها گذرد که دیده نتوانم بست

مردم همه از خواب و من از فکر تو مست

 

باشد که به دست خویش خونم ریزی

تا جان بدهم دامن مقصود به دست

 

==

 

هشیار سری بود ز سودای تو مست

خوش آنکه ز روی تودلش رفت ز دست

 

بی‌تو همه هیچ نیست در ملک وجود

ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست

 

==

 

گر زحمت مردمان این کوی از ماست

یا جرم ترش بودن آن روی از ماست

 

فردا متغیر شود آن روی چو شیر

ما نیز برون شویم چون موی از ماست

 

==

 

وه وه که قیامتست این قامت راست

با سرو نباشد این لطافت که تراست

 

شاید که تو دیگر به زیارت نروی

تا مرده نگوید که قیامت برخاست

 

==

 

سرو از قدت اندازهٔ بالا بردست

بحر از دهنت لؤلؤ لالا بردست

 

هر جا که بنفشه‌ای ببینم گویم

مویی ز سرت باد به صحرا بردست

 

==

 

امشب که حضور یار جان افروزست

بختم به خلاف دشمنان پیروزست

 

گو شمع بمیر و مه فرو شو که مرا

آن شب که تو در کنار باشی روزست

 

==

 

آن شب که تو در کنار مایی روزست

و آن روز که با تو می‌رود نوروزست

 

دی رفت و به انتظار فردا منشین

دریاب که حاصل حیات امروزست

 

==

 

گویند هوای فصل آزار خوشست

بوی گل و بانگ مرغ گلزار خوشست

 

ابریشم زیر ونالهٔ زار خوشست

ای بیخبران اینهمه با یار خوشست

 

==

 

خیزم بروم چو صبر نامحتملست

جان در قدمش کنم که آرام دلست

 

و اقرار کنم برابر دشمن و دوست

کانکس که مرا بکشت از من بحلست

 

==

 

 

==