( حرف ث )

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکده عشق را زیارت کرد / حافظ

===

ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه چینی / حافظ

===

ثبات عشق دیرین بین که دارم چشم برغیری
ولی دل را پر از آشوب و غوغای تو می‌بینم / محتشم کاشانی

===

ثنای محتشم بینوای خاک نشین
به خان محتشم پادشه نشان برسان / محتشم کاشانی

===

ثوابست پرسیدن خسته‌ای
که دور افتد از وصل پیوسته‌ای / اوحدی مراغه ای 

===

ثابت نباشد آن قدم اندر طریق عشق
کو می‌کند ز خار مغیلان کرانه‌ای / اوحدی مراغه ای 

===

ثواب من همه شد عین رو سیاهی من
که خواجه در غضب آمد ز بی گناهی من / فروغی بسطامی
 
===

ثبت کردی مشتری منشور عالی جاهیم
گر سر امید خود را بر جنابت دیدمی / فروغی بسطامی 

===

ثابت قدم آن باشد کاندر قدمت افتد
صاحب نظر آن باشد کاندر نظرت میرد / خواجوی کرمانی

===

ثم یخشی الملام فهو ملیم
علی ظاهری صبر کنسج العناکب / سعدی

===

ثمرات دل شکسته به درون خاک بسته
بگشاده دیده دیده ز بلای دی رهایی / مولوی

===

ثنا و حمد بی پایان خدا را
که از صُنعش ، پدید آورد ما را.      (سعدی)

===

ثمر به سرو نباشد ، ولی به سرو قد تو
ز پستۀ لب و بادام چشم، هست ثمرها.   (منعم اصفهانی)

===

ثمر دهد، ز رگ و ریشۀ درخت خبر
نهفته های پدر ، از پسر شود پیدا    (صائب تبریزی)

=== 

ثمر بخشید به پیری ، نخل عمر آن جوانی را
که گیرد در جوانی، دست پیر ناتوانی را.   (شوشتری)

===

ثبات پا کردی، عزیمت هم کرامت کن
گران کردی رکابم را، سبک گردان عنانم را.       (صائب تبریزی)

=== 

ثنای او، بدل ما فرو نیاید از آنک
عروس سخت شگرفست و حجله نازیبا.       (خاقانی شیروانی)

===

ثروت و مال و ناموس و مذهب
چار چیز است در ما، مرکّب.      (ملک الشعراء بهار)

===

ثنایت بکارم در آورد، ورنه
بیکبارگی بودم از شعر ، تائب.     (سلمان ساوجی)

===

ثمر عمر ، عقل و تجربت است
تجربت ، بیخ علم و معرفت است.    (ملک الشعراء بهار)

===

ثبوت و نفی ، کند دورت از حقیقت عالم
که هست علم حقیقت، ورای نفی و ثبوت.       (فواد کرمانی)

===

ثمرش جور و نهالش ستم و برگ جفاست
وای بر حالت مرغی که، در این گلزار است.   (خاور قاجار)

===

ثابت قدم ، فتاده ((هلالی)) به راه عشق
او را در این طریق، عجب استقامت است.    (هلالی جغتائی)

===

ثنای حضرت او، بر دوام باید گفت
اگر چه، پایۀ شعر تو، برتر از شعر است.     (قاآنی شیرازی)

===

ثابت و سیّارۀ گردون من، اشکست و آه
آه سردی کز جگر بر خاست، مهتاب منست.      (صائب تبریزی)

===

ثقل حَملش ، نه همین مرکز کُل دارد و بس
به امانت قَدَری نیز، بَرِکُهساراست.   (وحشی بافقی)

===

ثمر تلخ ترا، لذّت سیب ذقن است
بیش از این معنی دشنام، نمی دانم چیست؟      (صیدی تهرانی)

===

ثبات و صبر، گنج بی زوالند
که منزل در دل ویرانه کردند.    (صفا اصفهانی)

=== 

ثمر پخته نگیرد، به سر دار قرار
سر منصور زخامی است، که بر دار بود.        (صائب تبریزی)

===

ثمر سرو، همین بس، که تو آن را مانی
خاصّه سروی که، زبستان محبت روید.     (محمد امین)

===

ثمری گر ندهدآه،فغان خواهد داد
اثری گر نکند ناله، دعا خواهم کرد.    (مشتاق اصفهانی)

===

ثبت شد در دل من، مهر تو آنسان که دگر
به جفای فلک و گردش دوران، نرود.    (  ؟ )

===

ثابت چو سنگ آسیا، ماندم ولی دور فلک
در زیر پای خویشتن ، سائید جان و تن مرا.    ( ؟ )

===

ثمر عشق ، اگر خون جگر خواهد بود
روزگار من، از این نیز بتر خواهد بود.     ( ؟ )

===

ثبت اندر صفحۀ دلها، بماند نام تو
گر دویدن چون قلم، با سرپی حاجات خلق.      ( ؟ )

===

ثمر نخل وجودم، همه اشک است،کلیم
چکنم؟ شعله به غیر از شررش بار نبود.        (کلیم کاشانی)

===

ثناهائی، پری رخ بر زبان راند
پری بنشست و او را نیز بنشاند.      ( نظامی گنجوی)

===

ثواب ، بی خود ، از شوقش فتادند
چو نقش پرده ، بر جای ایستادند.     (وحشی بافقی)

===

ثواب هست، اگر ترک منکرات، چرا؟
فقیه مسجد ما ، کار ناثواب کند؟      (کمال زین الدین)

===

ثابتان بر زمین همی ریزند
باری از انقلاب بگشایند.    (عطار نیشابوری)

===

ثمرِ زندگی آدم و حَوّا نگرید
خبر آدم بین الطّین و الماء شنوید.    (امیری فیروز کوهی)

===

ثبات و عهد تو، گر عکس بر زمانه فکند
زمانه را نکند ، گردش فلک تغییر.     (وحشی بافقی)

===

ثبات عمر تو باد، و دوام عافیت است
نگاه داشته از ، نائبات لیل و نهار.       (سعدی)

===

ثنای عزم تو نارم نبشست در دیوار
که همچو باد، پراکنده می کند دفتر.     (قاآنی شیرازی)

===

ثریا چون کفی جوید به تقدیر
که گرداند به کف ، هندو زنی پیر.     (نظامی گنجوی)

===

ثبات خصم در میدان رزمت ، بیش از این نبود
که مرغ پخته بر خوان و پسند خام درمجمر.      (قاآنی شیرازی)

===

ثانیا باشد ترا، عمر دراز
که اجل دارد ، ز مرگت احتراز.       (مولوی)

===

ثناها کرد، بر روی چو ماهش
به پرسید از غم وتیمار راهش.       (نظامی گنجوی)

===

ثنا خوانی بود هفت اختر گردنده، در کویش
نمکدانی بود نُه کاسۀ پیروزه، بر خوانش.     (خواجوی کرمانی)

===

ثبات وصبر وقرارم دلم تمام به تست
خدای را که، ز چشمم مکن نهان عارض      (جامی)

 ===

ثنای حضرت عزت، نمی توانم گفت
که ره نمی برد آنجا، قیاس و وهم و خیال.       (سعدی)

 ===

ثمر نصیب کسی گشت و گل نصیب کسی
دلم خوش است که، در باغ آشیان دارم.      (فرج شوشتری)

===

ثروت من برده ، این خلقان از آن
اینهمه بر سر زدم ، کردم فغان.     (پروین اعتصامی)

===

ثنا و مدح تو خوانم، بَرِ وضیع و شریف
دعای جان تو گویم، به آشکار و نهان.     (عبید زاکانی)

===

ثات نمی شود، به براهین عقل و شرع
هر دعویئی که، آن نبود ، دلپذیر تو.     (ظهیر فاریابی)

===

ثبت شد، تا نام من، در دفتر عشاق او
غیرت زرد شتیم دارد ، به دل آتشکده.     (غبار همدانی)

===

ثنا گفتش ، که ای پیر یگانه!
 ندیده چون توئی، چشم زمانی  (نظامی گنجوی)

===

ثنا گوی تو، باشد هر گیاهی
اگر سر چشمۀ زاینده باشی.     (صائب تبریزی)

 ===

ثریا کرد، بامن تیغ بازی
عطارد تا سحر، افسانه سازی.     (پروین اعتصامی)

 ===

ثبات تن ، به مأکولات بینی
ثبات جان،به معلومات بینی  (ناصر خسرو)

 ===

*ثانیه ای ، فارغ از غمت ننشینم
گر چه تو، مهر از دلم ربودی و رفتی.    (عبدالله خزان)

 ===

ثنای تو، اثر فتح، چون دعای سحر
هوای تو ، مدد رزق چون نماز ضحی.   (ظهیر فاریابی)

===

ثبت نامت شود، از زمرۀ عشاق آندم
که فدا، جان جهت شمع ،چو پروانه کنی.   (واثق)