حسين حماسيان (صابر کرمانی) در کرمان متولد شده ،نام پدرش حبيب الله و از بازاريان معروف کرمان بود از نوجوانی به شعر،هنر و نقاشی وستاره شناسی و مطالعه کتب علمی علاقه وافری داشته ، تحصيلات مقدماتی خود را در کرمان گذرانده ، در 18سالگی پدرش را از دست داده و چون فرزند بزرگ خانواده بوده فعاليت او زيادتر گشته و بعد از چند سال به تهران آمده ،ادبيات و شعر را دنبال کرده و در اين زمينه کوشش فراوان داشته تا به مرحله استادی رسيده است آثاری ازجمله: سيمای شاعران ، لبخند بهار ، شکوفه های عشق ، اثر دل ،گذری بر ديوان صابرکرمانی ، مدح علی (ع) ، گفتار پيرطريقت ، زندگی چهارده معصوم و آثاری ديگر را عرضه نموده و در تحقيق و تألیف و تصنيف همتی والا و قلمی شيوا دارد. طبعِ روان او در بيان مطالب و موضوعات مختلف به شعر حيرت انگيز است و اين روانی از ابتدای جوانی باعث ظهور ابياتی جاودانی بوده که به عنوان مثال مي توان به مثنوی زير در وفات و رثاء پدر اشاره داشته که در همان روزها سروده شده است: " سيصد و شصت و سه سال و يکهزار بعد هجرت چون گذشت از روزگار حاج حبيب الله ابن بوتراب رَخت بربستی از اين ديرِ خراب در دوشنبه چارم ماه رجب شد رها از غصه و رنج و تعب پنج روز از تير ماه پُر ملال کشتی عمرش به بحر غم نشست ختم شد گفتار من تم الکتاب فاتحه خوانيد بهرش بی حساب " روزی می خواهد که غير از صابر تخلصی ديگر از ديوان حافظ شيراز آن دانای راز انتخاب کند، سطر اول صفحه اين بيت نمايان و از حالاتش نشان بوده است: " منکه در آتشِ سودای تو آهی نکشم نتوان گفت که بر داغ دلم صابر نيست " او در سن چهل سالگی با همسری با ميمنت ازدواج کرده که ثمره آن چهار فرزند می باشد او نسبت به همسرو فرزندانش علاقة شديد دارد: " افسانه عمر ، تلخ و شيرين باشد هر خاطره ای گل و رياحين باشد با ياد محمد و علی خرم زی تا ميمنتی ز آل ياسين باشد " وي در تاريخ 13 آبان 1386 ديار فاني را ترک كرد. منبع:سایت جامع ادبی ایران