چشم تُرکت چو مست بر می خیزد
شور از می و می پرست بر می خیزد

زلفت چو برقص در میان می آید
صد فتنه بیک نشست بر می خیزد/۶۰

=======

بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسید
تا دست من امروز بدوش تو رسید

در گوش تو دانه های  دُر می بینم
آب چشم مگر بگوش تو رسید/۹۰

======

دوشینه شبم بود شبیه یلدا
آن مونس غمگسار نامد عمدا

شب تا به سحر ز دیده دُر می‌سفتم
می‌گفتم رب لاتذرنی فردا

=====

حمامی را بگو گرت هست صواب
امشب تو بخسب و تون گرمابه متاب

تا من به سحرگهان بیایم به شتاب
از دل کنمش آتش وز دیده پر آب

======

گر باد پریر خود نرگس بفراخت
دی درع بنفشه نیز بر خاک انداخت

امروز کشید خنجر سوسن از آب
فردا سپر از آتش کل خواهد ساخت

=====

آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت
وز شومی شوم نیمهٔ روم بسوخت

بر پای بُدم که شمع را بنشانم
آتش ز سر شمع همه موم بسوخت

======

باد آمد و گل بر سر میخواران ریخت
یار آمد و می در قدح یاران ریخت

آن عنبر تر رونق عطاران بُرد
و آن نرگس مست خون هشیاران ریخت

======

لاله چو پریر آتش شور انگیخت
دی نرگس آب شرم از دیده بریخت

امروز بنفشه عطر با خاک آمیخت
فردا سحری باد سمن خواهد بیخت

======

چو دلبر من به نزد فصّاد نشست
فصّاد سبک دست سبک دستش بست

چون تیزی نیش در رگانش پیوست
از کان بلور شاخ مرجان برجست

======

در مرو پریر لاله انگیخت
دی نیلوفر به بلخ در آب گریخت

در خاک نشابور گل امروز آمد
فردا به هری باد سمن خواهد ریخت

=====

هرلحظه غمی به مستمندی رسدت
تیری به جفا به دردمندی رسدت

در کشتن عاشقان از این بیش مکوش
زنهار مبادا که گزندی رسدت

=====

خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشت
بر برگ گل و بنفشه ناگاه نبشت

خورشید خطی به بندگیش می‌داد
کاغذ مگرش نبود بر ماه نبشت